Ja jestem antynormistą... Ponieważ teoria normańska została oparta na "Powieści dorocznej" spisanej ok. 1116 roku... Gdy władzę sprawował Włodzimierz Monomach "wezwany" ok. 1113 by zaprowadzić porządek i aby umocnić jego władzę nadbudowano teorię drugiego wezwania (I wezwanie - Ruryk)... Moim zdaniem Kijów miał zdolności państwowotwórcze aczkolwiek sam nie zdążył ich zrealizować ponieważ przeszkodzili mu Waregowie, którym to później przypisano wytworzenie struktur państwa które doprowadziły do "zjednoczenia plemion Ruskich".

Dlatego teoria normańska moim zdaniem jest fikcją... Prawdą jest tylko to, że na Rusi rządził Ruryk a w jaki sposób objął władzę to jest zagadką historii...

Kolega w ogóle nie wie o czym mówi!!!

Mam propozycję:
załatw mi monety z katalogu o którym mówisz, z cenami jakie są w tym katalogu
np.
Konik morski (2 tys. sztuk) - 300
Liwadyjski Pałac w Jałcie ( 3 tys.) - 150 zł
Książe Włodzimierz Monomach (3 tys.) - 200 zł
Święto Bożego Narodzenia (3 tys) - 220 zł
Orzeł stepowy (5 tys) - 150 zł

a zapłacę te ceny (katalogowe), i dorzucę...100% gratis!

Przestań lepiej takie głupoty wypisywać

Dokładnie.
1 pkt. i zadaj zagadkę historyczną teraz.

PS: Nie wiadomo, kiedy się pobrali. Najpewniej po 1066 (czyli po bitwie pod Hastings), więc się nie przejmuj tym tak.

Agata Nowakowska, PiS NIE ODROBIŁ WĘGIERSKIEJ LEKCJI, Gazeta Wyborcza, 28 X 2008, s. 1

W artykule czytamy, że POLSKA JUŻ DZIŚ WYDAJE WIĘCEJ NA SPŁATĘ ZADŁUŻENIA NIŻ NA AUTOSTRADY I DROGI! WIĘCEJ NIŻ NA ARMIĘ I NAUKĘ RAZEM WZIĘTE!
Jeśli państwo wydaje więcej na spłatę odsetek do długów niż obronność to znaczy że jest BANKRUTEM – wobec czego potrzebne jest śledztwo, KTO DOPROWADZIŁ państwo do tego stanu? Władysław Gomułka mówił: JA ZOSTAWIŁEM GIERKOWI POLSKĘ NIEZADŁUŻONĄ, wobec czego ja wnioskowałem potrzebę konferencji Długu Gierkowego. Gdy Zachód wypowiedział Polsce ZDOLNOŚĆ KREDYTOWĄ to premier Piotr Jaroszewicz podarował hipotekę rosyjską Ślązakom, co mogło się przyczynić do nagłej i NIESPODZIEWANEJ dymisji Jaroszewicza – a ponieważ Polską bez Piłsudskiego i Dmowskiego rządzić nie można więc spowodowało to upadek Gierka.
Teraz Zachód wsadził nas do jednego worka z Węgrami i Ukraińcami, a ponieważ Ukraina jest państwem korupcyjnym to jakaś konferencja Długu Balcerowicza-Langego i Geremka-Lewartowa nie pomoże. Jako etatysta pruski mogę powiedzieć, że potrzebna jest polsko-węgiersko-ukraińska komisja antykorupcyjna, z nieograniczonymi uprawnieniami śledczymi i AMERYKAŃSKĄ policją finansową. Jeśli ta komisja aresztowałaby Kuczmę to trzeba wiedzieć, że Kuczma był przedstawicielem korupcji komunistycznej, ale płynął w tym bagnie we właściwym kierunku. Komunizm był systemem korupcyjnym, gdyż jego podstawą były tajne konta szwajcarskie KOMINTERNU dla szlachty jerozolimskiej. Szlachcic jerozolimski był zwolniony od agenturalności SB czy NKWD, jak Michnik czy Geremek. Pan Profesor może krzyczeć: TO DOWÓD, ŻE NIE MAM TAJNEGO KONTA SZWAJCARSKIEGO CZY IZRAELSKIEGO.
Inne wyjścia z komunistycznej i solidarnościowej korupcji mogą być bardziej dramatyczne: Gdy książę kijowski Włodzimierz Monomach wystąpił jako protektor Prawdziców, którzy zgromadzili wielkie skarby w Moskwie, to doszło do bitwy pod Kijowem w 1124 r., która umożliwiła Bolesławowi III drugą wojnę chińską. Prawdzice zostali wypędzeni za Jangcy a skarbiec moskiewski przewieziono flotyllą do Rygi, gdzie był broniony przez Skandynawów. Gdy w r. 454 Wandalowie rozgromili olbrzymią Ordę Huńską – wobec czego musieli zniszczyć Rzym, który chciał wprowadzić talibizm – to w Wołgogradzie odbyła się konferencja na której Cesarstwo Ti wystąpiło jako protektor zagrożonego aneksją wandalską Kurska. To spowodowało najazd Wandalów na Chiny i upadek dynastii Ti.

A nie Gytha? Była żoną Włodzimierza Monomacha. Wyszła za niego za mąż po bitwie w Hastings, ale nie pamiętam kiedy dokładnie.

Przeczytałam tylko sam początek ponieważ teksty tego typu mnie odstraszają



-pogrubione - nie pasuje tutaj, powoduje że zdanie jest "pokaleczone"
-podkreślenie-Licencjat piszecie w 1 os.? ja uważam, ja sądzę itp? ja pisałam w 3 ale - to inny kierunek, inna uczelnia



-powtórzenie



-dziwnie to brzmi - śmiem twierdzić jakoś tak starodawnie nie lepiej użyć: uważam, twierdzę, sądzę, itp



po co tłumaczyć zdnie napisane w ten sposób tym samym określeniem? powtórzenie hojni i hojności ubierz to w inne sformuowanie/inne słowa



synonim tego słowa lepiej by tutaj pasował...chyba



-Z autobiografii...

pewnie i te moje Ale są poprawne bo na Twoim kierunku inaczej sie pisze niż u mnie ... ale napisałam co napisałam

Gdzie się zaczęła legenda?

Można z całą pewnością stwierdzić, że św. Graal jest jedynie opowieścią. Istnieje nawet misa, która jest zalążkiem legendy. Misa o schodkowatym kształcie, o której długo uważano, że jest wyrzeźbiona z jednego kawałka szmaragdu, dopóki się nie zbiła. Obecnie jest w Genui, a pochodzi z palestyńskiego meczetu przywieziona w 1001 r. Nazwa Graal pochodzi od "graduale" - "miska o ściankach w kształcie stopni" (łać. "gradus" - "stopień").

Czym jest Graal?

Różni fani mitów i legend poszukiwali odpowiedzi na to czym był lub jest Graal. Zajęcie przyjemne i ciekawe jest dopóty nie zacznie się wierzyć w którąś z legend. Jak widać pomysły są niesamowite. Graal bywał między innymi:

* kielichem z którego pił Jezus w czasie ostatniej wieczerzy
* kielichem Józefa z Arymatei do którego zebrano krew Chrystusa
* flakonikiem na perfumy Marii Magdalen, z którego myła stopy Chrystusa
* naczyniem w którym Piłat umył ręce po wydaniu wyroku na Jezusa
* pojemnikiem na Hostię którą spożywał Galahad
* książeczką napisaną przez Chrystusa - skarbnicą wiedzy (zob. Mormoni)
* materiałem radioaktywnym
* sadzawką ze schodkowym wnętrzem
* przedstawieniem bóstwa u templariuszy
* wiecznie pełnymi garnkami Celtów, germanów
* kamieniami które spadły z nieba, mówiące ludzkim głosem, w okół których odbywały się narady druidów
* kamień filozoficzny
* szmaragd z korony lucyfera
* tacą, misą, kubkiem, paterą
* całunem, chustą św. Weroniki
* punktem zwrotnym magii na świecie
* królewską krwią potomstwa Jezusa i Marii Magdaleny
* przekaźnikiem obcych cywilizacji

Legenda św. Graala

Wg legendy Józef z Arymatei miał zebrać krew z przebitego boku Chrystusa spływającą po lancy włóczni. Św. Graal był poszukiwany przez legendarnych rycerzy króla Artura, w szczególności przez Lancelota, Parsifala z Walii i Galahada. Parsifal w końcu odnalazł Graala - choć nie wszystkie legendy tak twierdzą.

Templariusze

Parsifal żył w XI wieku i podróżował po Europie. Między innymi dotarł do Włoszech gdzie spotkał "Templeisen" - czyli prawd. templariuszy. Opis czczonego przez nich bóstwa (być może chodzi o całun) odczytywany jest przez niektórych jako opis Graala. Co więcej kojarzony jest z opisem Arki Przymierza.

Katarzy

Wg innych podań w posiadaniu św. Graala byli również Katarzy. Tajemna ta sekta budzi do dziś wiele emocji, związanych z rzekomo skąpymi danymi na ich temat. Katarzy mieli przekazać Graala Templariuszom, no ale wtedy Parsifal 100 lat wcześniej nie mógłby go u nich widzieć.



Tajemniczy zakon średniowieczny

W 493 roku król Franków Chlodwig - z dynastii Merowingów, ostatni konsul zachodniego cesarstwa rzymskiego założył Zakon św. Kielicha. O zakonie tym niemal nic nie wiadomo, jednak informacje pasują do nowożytnych legend o św. Graalu.

Święta Krew

Ta legenda, wymyślona już w XX wieku przez włoskiego faszystę Juliusza Evolę miała swoich następców w osobach Pierre Plantarda a potem Michaela Baigenta, Henry Lincolna i Richarda Leighta. Legenda posiada cały szereg niesamowitości. Święty Graal (Sangeraal) ma być prawidłowo odczytywany jako Sang Real - czyli królewska krew. Legenda jednak nie kończy się na tej słownej zabawie. Królewska krew ma dotyczyć dynastii Merowingów - pierwszych królów Francji którzy mają pochodzić w prostej linii, ni mniej ni więcej tylko od małżeństwa Jezusa ze św. Magdaleną. W legendzie występuje cała masa niesamowitych "odkryć" jak np. że Nazaret nie istniał w czasach Jezusa, Paryż założyli Merowingowie, Jezus nie umarł na krzyżu, lecz został uratowany i podróżował po świecie umierając w końcu w Kaszmirze (więcej o tej legendzie). Legendę tą skopiował ostatnio Dan Brown w swojej książce "Kod Leonarda da Vinci". Więcej szczegółów na temat tej legendy i prawdy historycznej znaleźć można w książce "Zrozumieć Kod da Vinci" (recenzja). W 1993 Pierre Plantard został za oszustwa skazany przez sąd. przeszukanie jego domu ujawniło sfałszowane dokumenty w których przedstawiał siebie jako króla Francji. Plantard sfałszowane dokumenty ukrywa też bibliotekach, gdzie powołany przez siebie Zakon Syjonu wzbogaca o tysiące lat historii i listy Wielkich Mistrzów, wśród których po dokładnej analizie znajdują się nawet 9-letnie dzieci.

Św. Graal w Polsce?

Istnieje historia opisująca Polski epizod św. Graala. po bitwie pod Hastings dzieci króla Harolda udały się przez Litwę do Biznancjum. Dwóch synów pozostało na Litwie, a córka wyszła za mąż za Włodzimierza Monomacha. Świdrygiełło - młodszy brat Jagiełły (pochodzącego wg podań od starszego syna Harolda) podarował wotum dla kościoła w Bezławkach. Obraz oraz kielich. W 1520 kielich został zamurowany gdy rozgorzała wojna polsko-krzyżacka. Potem ktoś kielich wyjął gdy kościół był opustoszały - pozostał tylko otwór w ścianie, wysoko w miejscu zamurowanego okna.

Właściwości

Wg podań i legend św. Graal miał mieć cudowne właściwości. Przede wszystkim osobom pijącym z niego dawał życie wieczne. Tak gdzie przebywał cały rok kwitły kwiaty a rośliny nie obumierały, nie było chorób ani nieszczęśliwych wypadków i zawsze było co jeść. W ten sposób opisywany był Avalon gdzie wg Merlina (czarodzieja, druida z legendy o królu Arturze) schowany był Graal. Avalon potem stał się również miejscem pochowania króla Artura. Graal obfitości wiąże się w celtyckimi legendami o kotłach, lub glinianych garnkach zawsze pełnych które produkowane były przez garncarzy z Irlandii lub Walii. Graal jest niewidzialny dla osób które nie są godne aby go zobaczyć.

Sekty

Istnieją nawet sekty takie jak Ruch Świętego Graala prezentujące ezoteryczne wizje łączące różne nauki, magiczność świętego kielicha itp.

eioba.com

No ten zarost wiecie... ale chiba jednym z sekretów z jego czasów jest wielka bilbioteka ukryta pod Moskwą Jak dotąd nie wiadomo czy to mit czy prawa swoja droga fajnei by było jak by ją odnaleźiono albo jzu to zrobiono ale Ruskien ie chca sie przyznać.... a teraz jego bografia

--- BIOGRAFIA ---

W nocy z 3 na 4 grudnia 1533 roku umarł Wasyl III, władca moskiewski, przekazując tron swojemu najstarszemu synowi, Iwanowi IV Wasylewiczowi mającemu w chwili śmierci ojca niespełna trzy lata. W imieniu niepełnoletniego władcy na czele kraju stanęła jego matka, druga żona Wasyla III (pierwszą, Salomonidę Saburową odesłano do klasztoru, gdy okazała się bezpłodna), Helena Glińska. Jako inteligentna i wykształcona kobieta, przede wszystkim chciała rozporządzić się z wrogami syna, ludźmi, którzy roszczyli sobie prawa do tronu moskiewskiego. Wśród nich znalazł się także brat Wasyla, Andrzej, który siłą i podstępem doprowadzony do Moskwy został uwięziony wraz z rodziną, a jego nowogródzkich poddanych powieszono. Obok Heleny władzę w kraju sprawował jej brat, Michał Gliński, który mając szerokie kontakty także za granicą okazał się mocnym i niebezpiecznym kandydatem do przejęcia władzy. Dlatego też gdy o jego miejsce w państwie zaczął walczyć faworyt Heleny, Iwan Owczina-Tielepniew-Oboleński, Gliński pod pretekstem otrucia Wasyla III został wtrącony do więzienia, gdzie wkrótce zmarł.

W latach 1534-35 miała miejsce wojna moskiewsko-litewska, która zakończyła się traktatem pokojowym w 1537 roku pomyślnym dla Rosji.

Po nagłej śmierci Heleny 3 kwietnia 1538 roku do boju o władzę w kraju przystąpiły dwa, odrzucone przez poprzednią władczynię, rody: Szujskich i Bielskich, zabijając uprzednio Iwana Owczinę-Tielepniewa-Oboleńskiego. Początkowo władzę tą przejęli Bielscy, którzy skazali na śmierć dwóch największych przywódców wrogiej familii: Wasyla i Iwana Szujskich. Na ich miejsce w 1542 roku wkroczyli równie bezwzględni bracia Andrzej i Iwan. Ich rządy odznaczały się wielką okrutnością i brakiem zainteresowania państwem. Pozwalali na grabienie i niszczenie miast, a ludzie, którzy wyrażali nieprzychylne opinie o sposobie ich panowania, często spotykali się z katem. Właśnie w takim otoczeniu bezwzględnym i dwulicowym dorastał Iwan IV, który już za młodu wykazywał pierwsze oznaki chytrości i przebiegłości. Potrafił dobrze ukrywać swoje prawdziwe uczucia. Będąc bystrym i mądrym młodzieńcem, Iwan zapragnął władzy.

Trzynastoletni Iwan 29 grudnia 1543 roku wydał rozkaz pozbycia się samego Andrzeja Szujskiego, a przez cały następny rok majątki, stanowiska i życia tracili kolejni Szulscy i ich zwolennicy. Po pozbyciu się wrogów, Iwan IV 16 stycznia 1574 roku został koronowany na cara, a 3 lutego poślubił Anastazję Zacharinę-Koszkirtę, przez co stał się pełnoletnim i dojrzałym władcą państwa.

Kilka miesięcy po ślubie wybuchł w Moskwie ciąg pożarów, który zrujnował doszczętnie miasto. Zrozpaczony lud 26 czerwca przybył na sobór Uspieński i oskarżył ród Glińskich o stosowanie czarów, które przyczynił się do spalenia stolicy. Żądano także wydania babki cara, Anny, wywodzącej się z tej właśnie rodziny i jej syna Michała, przez co rozgniewany Iwan chcąc pokazać, ze wyzwolił się spod panowania bojarów, nakazał przywódcom zamieszek pożegnać się z życiem. Powstanie moskiewskie 1547 roku odbiło się także wielkich echem w Pskowie i Nowogardzie, co ugruntowało przypuszczenie, że reformy w kraju są niezbędne.

W tym okresie na dworze carskim pojawił się protopop Sylwester, który przekonywał (zresztą jako jedyna osoba w państwie) cara, że nie ma on prawa wydawać rozkazów śmierci, gdyż wola ostatnia należy do Boga, potężniejszego od władcy. Później przybył także Aleksy Adaszew - przywódca rządu Iwana IV utworzonego w 1549 roku.

Po upadku powstania Iwan zaczął atakować swoich największych w tamtych czasach przeciwników wchodzących w skład Dumy Bojarskiej, której sprawne "wtrącanie się w sprawy monarchy" umożliwiła jej mała liczebność. Car chcąc rozregulować funkcjonowanie Dumy wprowadził do niej nowych członków. Na przełomie czterdziestych i pięćdziesiątych lat Xvi wieku w obrębie Dumy Bojarskiej wydzielono Dumę Bliższą (zwaną także Wybraną Radą), którą tworzyli sojusznicy władcy. W lutym 1549 roku rozpoczęły się wspólne obrady Soboru, wojewodów, przedstawicieli szlachty i Dumy Bojarskiej. Podczas tych spotkań Iwan rozkazał wyegzekwować wszystkie kary za dokonane przez bojarów przestępstwa z wyjątkiem rozbojów i zabójstw. Zgromadzenie możnych (inaczej Sobór Pojednawczy) przekształciło się wkrótce w Sobór Ziemski, w skład którego po kilkunastu latach weszli reprezentanci chłopstwa i mieszczaństwa. Ale póki co, car zarządził nową ustawę - powołał Izbę Czełobitną na czele z Aleksym Adaszewiczem (był on najważniejszą po Iwanie osobą w państwie), która miała przyjmować i rozpatrywać skargi szlachty na bojarów.

Następnie aż do lata 1550 roku Iwan przeprowadził niepomyślną wyprawę na chanat kazański.

Po powrocie car wprowadził w życie reformy wojskowe, dając początek regularnej armii państwowej. Jeszcze w tym samym roku opublikował nowy zbiór praw, poprawioną wersję "Sudiebnika" z 1497 roku wydaną przez Iwana III. Ogłaszał w nim między innymi: możliwość zakupu ziem praktycznie tylko przez szlachtę, zniesienie przywilejów podatkowych duchownym, zachowanie dnia św. Jura jako jedynego dnia w roku, w którym wolno było chłopom opuszczać dobra ziemskie i zmieniać panów. Dużo miejsca poświęcono chłopstwu, któremu ukrócono jeszcze bardziej ich prawa oraz określono maksymalny dług "chłopów służebnych" na 15 rubli (jeśli przekroczyli ten dług zostawali robotnikami ludzi, u których go zaciągnęli). Ograniczał rolę namiestników: odebrał im prawo wydawania wyroku w sprawach o rozbój, spod ich sądownictwa wyjął "dzieci bojarskie" - zamożną szlachtę i nakazał starostom kontrolowanie ich pracy. Chcąc uzyskać kompromis Iwan musiał zaznaczyć, że wszystkie projekty nowych ustaw muszą być zaakceptowane przez Dumę Bojarską. Inne artykuły Sudiebnika rozszerzały głównie przywileje szlachty.

W latach 1551-52 przeprowadzono spis dworzan, wśród których najliczniejszą grupą okazały się "dzieci bojarskie" piastujące wysokie urzędy i dowodzące wojskiem.

Rządy Iwana IV w pierwszych latach panowania to pasmo kompromisów i ustępstw wynikających z obawy przed wybuchem buntów wśród ludu (tym uprzywilejowanym jak i najbiedniejszym). To właśnie dlatego tekst "Stogławu" dotyczył głównie zasad moralnych, a nie, jak pragnął car, sekularyzacji dóbr kościelnych. Ponad to młody władca dążył do odbudowania jednego, potężnego państwa, likwidując rozdrobnienia dzielnicowe.

Iwan Groźny zdobył Kazań dopiero w 1552 roku.

Rok 1553 zawitał do państwa moskiewskiego z niepokojącymi wieściami ze stanu chłopskiego, który coraz częściej sprzeciwiał się płaceniu podatków (które ostatnimi czasy znacznie podwyższono). Na znak sprzeciwu chłopi zaczęli uciekać ze stolicy; opustoszały także ziemie nowogrodzkie. Poza tym zwiększyła się liczba heretyków występujących przeciwko rządom panującym w kraju. Za karę car kazał ich wszystkich pozamykać w klasztorach niezamieszkałych i odległych od Moskwy terenach.

W marcu tegoż roku car podupadł na zdrowiu tak bardzo, że czyhający na czapkę Monomacha dworzanie podzielili się na trzy grupy, które za wszelką cenę, nie zważając na monarchę, chciały dosięgnąć władzy. Pierwszą grupę tworzył Adaszew opowiadający się za tym, aby po śmierci cara tron objął jego roczny syn Dymitr, drugą - Anastazja ze swoimi krewnymi, którzy pragnęli rządzić za czasu niepełnoletności następcy Iwana IV, a trzecią - Włodzimierz Straicki, jeden z ważniejszych bojarów, mający po swojej stronie nawet popa Sylwestra. Jednakże wszelkie ich plany legły w gruzach, gdy po paru tygodniach monarcha wyzdrowiał. Natomiast śmierć przywitała się z innym członkiem dynastii panującej - carewiczem Dymitrem. Iwan na następnego potomka nie musiał jednak długo czekać. Marcem 1554 roku narodził mu się syn noszący imię po ojcu.

Po spłodzeniu następcy na tron w razie swojego zgonu, Iwan IV zabrała się za wielkie zmiany w swoim kraju.

1. Wydanie artykułu uzupełniającego do "Subiednika" podporządkowującego sądownictwo w okolicach Moskwy rządowi w stolicy.

2. Reforma prawa karnego, głosząca, że karze podlegali również ci oskarżeni o rozboje i złodziejstwo, którzy nie przyznali się do zarzucanych im czynów podczas tortur. Skazywani zostawali na podstawie zeznań świadków lub wyników rewizji.

3. Reforma administracyjna gubna podzieliła kraj na guby (odpowiednik powiatów), na czele których stał starosta, którego działalność karno-sądową kontrolował specjalnie do tego powołany urząd - Izba do Spraw Rozbojów. Organami władzy miały być urzędy gubne zajmujące się sprawami kryminalnymi i nadzorujące urzędy ziemskie. Powołano także wspomniane już urzędy ziemskie o charakterze samorządowym prowadzące drobne sprawy sądowe i ściągające podatki.

4. Reforma wojskowa wywołana była głownie chęcią stworzenia silnej i licznej armii. Aby tego dokonać przede wszystkim zwiększono jej liczebność (do ok. 160 tys.), gdyż przy obecnie prowadzonych walkach nie wystarczała już dotychczasowa forma strzelecka. Z kolei na szlachtę nałożono obowiązek wstąpienia do służby państwowej w zamian na dość wysoki żołd, który podwyższano jeszcze bardziej dla tych, którzy wystawiani byli ponad przepisowy kontygent. Sporządzono również księgę genealogiczną, aby określić najważniejsze rody szlacheckie i bojarskie w kraju, pokazać kto komu mógł wydawać rozkazy i kto czyje polecenia miał wykonywać; znalazł się tam też tekst o pochodzeniu Iwana IV z dynastii Rurykowiczów.

5. Powstanie licznych prikazów - urzędy centralne, które ukształtowały się w państwie moskiewskim w latach pięćdziesiątych XVI wieku. Każdy prikaz posiadał swoją kancelarię kierowaną przez diaka, któremu podlegało do 50 poddiaczych, zajmujących się typową biurokracją.
Prikaz Spraw Wojskowych - przeprowadzał rekrutację do wojska, ewidencjonował żołnierzy, dokonywał przeglądów oddziałów, aktualizował wykazy ludzi, którzy udawali się na wyprawy wraz z carem.
Prikaz Dóbr Ziemskich - zajmował się rozdawnictwem majątków przeznaczonych w nagrodę za służbę, prowadził wykaz rozdanych majątków, nadzorował działalność gospodarczą szlachty w nadanych posiadłościach, ściągał podatki z włości oddanych w użytkowanie, rozstrzygał spory o ziemie.
Prikaz Arsenalski, Prikaz Uzbrojenia, Prikaz Puszkarski, Prikaz Spraw Kamiennych - wszystkie one zajmowały się zaopatrywaniem wojska w broń, jej produkcją oraz fortyfikacją.
Prikaz do Spraw Rozbojów - nadzorujący pracę starostów, zajmujący się licznymi przestępstwami; później wyodrębniano w nim także Prikaz Ziemski, Prikaz Chołopi, Prikaz Moskiewski i Prikaz Włodzimierski (dwa ostanie miały charakter sadowy)

Dnia 2 sierpnia 1554 roku rozegrała się ostateczna bitwa, która zadecydowała o przyłączeniu się w dwa lata później chanatu astrachańskiego do państwa moskiewskiego. Następnie car objął zwierzchnictwo nad Ordą Nogajską i chanatem syberyjskim. Rok 1555 roku upłynął Iwanowi pod znakiem wielu wypraw krymskich, które jednak nie odniosły oczekiwanego efektu

Jesienią 1559 roku Sylwester po wielu kłótniach z Iwanem opuścił dobrowolnie dwór carski i w monestrze na Wyspach Sołowieckich na Morzu Białym zakończył swój żywot. Z Moskwy usunięto w maju 1560 roku Adaszewa. Który został wysłany na front inflancki jako wojewoda. Po paru miesiącach zesłany na północ kraju do księcia Dymitra Chiłkowa. Jego bliskim odebrano majątki dając w zamian nieurodzajne ziemie na peryferiach metropolii. Aleksy zmarł nie zaznawszy jednak większych cierpień w przeciwieństwie do swoich sojuszników. Tak oto dwóch największych doradców i pomocników cara zakończyło swoje kariery na arenie politycznej państwa moskiewskiego. Iwan dotknięty odwróceniem się od niego zaufanych ludzi wszystkich innych podejrzanych o zdradę stanu skazywał natychmiast na śmierć. Z resztą powodów, dla których ludzie za panowania Iwana Groźnego żegnali się z tym światem było więcej i były one bardziej błahe.

21 sierpnia 1561 roku Iwan ożenił się po raz drugi z Marią Temriukowną Czerkaską, córką księcia kabardyńskiego.

Na początku grudnia 1564 roku car wraz ze swoją świtą wybrał się do Słobody Aleksandrowskiej - miejscowości, którą szczególnie lubił jego ojciec Wasyl III. Stamtąd wysłał wiele listów, w których ogłosił ludowi, że przez matactwa i zdrady szlachty oraz bojarów musiał porzucić państwo, ale absolutnie nie tron. Przy tym nie zapomniał dodać, że ludzie prości w niczym nie zawinili, że nie żywi do nich żadnej urazy. To właśnie pod naciskiem mieszczan, którzy również oszukiwani przez bojarów utożsamiali się z carem, wielu przeciwników Iwana udało się do jego posiadłości w Słobodzie Aleksandrowskiej, aby nakłonić władcę do powrotu do stolicy, tym samym zezwalając na jego samowładcze i despotyczne poczynania. Po powrocie monarchy w połowie lutego 1565 roku wydano dekret o wprowadzeniu opryczniny - dzielnic wydzielonych nie tylko, jak to było do tej pory, dla rodziny carskiej, ale przede wszystkim dla samego Iwana. Pozostałe ziemie w państwie tworzyły ziemszczinę.

Na dworze moskiewskim w 1569 roku pojawiły się pogłoski o rzekomym sprzedaniu ziem nowogrodzkich Zygmuntowi Augustowi przez tamtejszych duchownych, którymi dowodził arcybiskup Pimen. Chociaż więcej było w tym propagandy, niż prawdziwych faktów, car w grudniu 1569 roku przejęty tymi wieściami wyruszył, aby pokonać domniemanych buntowników. Po drodze zaatakował Twer - pustosząc doszczętnie miasto, wyrzynając jego ludność. 6 stycznia 1570 roku dotarł do Nowogrodu. Następnego dnia zatłuczono kijami wszystkich zakonników nowogrodzkich, a gdy naprzeciw władcy wyszedł Pimen, Iwan wybuchnął, nazywając go zdrajcą religijnym. Po uczcie w posiadłości arcybiskupa monarcha rozkazał aresztować go i zesłać do odległego klasztoru, gdzie wkrótce zmarł. Ludność nowogrodzką poddano okrutnym torturom: przypalano ogniem, oblewano specjalnym płynem i podpalano, a później wiązano za ręce i nogi, przyczepiano do sań i wleczono do mostu, skąd zrzucano ich do rzeki. Niemowlęta przywiązywano do matek i również wrzucano do wody. Ludzi, którzy próbowali wydostać się na powierzchnię, by zaczerpnąć powietrza, traktowano rohatynami, spisami i toporami rozbijając im głowy i odrąbując palce. W wyniku rzezi w Nowogrodzie zginęło 25 - 40 tysięcy osób, a miasto nigdy nie zyskało dawnej świetności. W drodze powrotnej napadnięto na Psków, gdzie zabito około 200 duchownych zarzucając im kontakty z Litwą i zbiegłą z państwa moskiewskiego szlachtą.

Po śmierci Zygmunta Augusta w 1572 roku sprawa sukcesji tronu polskiego była otwarta. Znalazło się wielu kandydatów do korony. Pośród nich byli także Iwan IV i jego syn Fiodor. Opowiedziała się nawet za nimi większość szlachty. Jednakże Iwan wkrótce doszedł do wniosku, że wstąpienie na tron Polski nie opłaca mu się. Były ku temu trzy główne powody: rosyjskie metody rządzenia nie mogły być zastosowane w Rzeczpospolitej; zbyt wiele sporów terytorialnych dzieliło obydwa kraje, aby unia personalna stanowiła dostateczną ich przeciwwagę; oprócz walki z opozycją bojarską wewnątrz Rosji musiałby także zmierzyć się z obrońcami wolności szlacheckiej, co przekraczało jego możliwości i siły.

W latach 1557-70 Iwan zaangażowany był w walki o Inflanty, do których pretensje rościły także Dania, Szwecja i Polska. W trakcie działań wojennych wiele razy zmierzały się przymierza. Najpierw Polska wystąpiła wraz z Danią przeciwko Szwecji, a potem przeszła na stronę Szwedów. Przeciwko sobie zawsze jednak miała Rosję. Po zdobyciu portu w Narwie Rosja uruchomiła stały szlak handlowy, zwany żeglugą narewską, którą Polacy wytrwale zwalczali. W 1561 roku nastąpiła sekularyzacja Inflant. Większość zakonników z Kawalerów Mieczowy, do których de facto należały Inflanty, przeszło na luteranizm. Terytorium podzielono na dwie części. Z jednej z nich utworzono dziedziczne księstwo Kettlera (wielki mistrz Kawalerów Mieczowych) pod zwierzchnością Rzeczpospolitej. Drugie stanowiły Inflanty właściwe jako prowincja Polski i Litwy. Mimo tego Rosja, Szwecja i Dania nadal chciały zagarnąć te ziemie. I tak doszło do ich całkowitego rozbioru. Rosja dostała Dorpat (obecnie Tartu). Szwecja zagarnęła północną część prowincji z Rewelem (dzisiaj Tallin) - tereny Estonii. Dla Danii przypadły wyspy na Bałtyku. Natomiast Kurlandia stała się lennem Polski.

Lata 1578-81 upłynęły Iwanowi na wojnie z Polską o Inflanty. Sprawa Inflant miała dla cara i Rosji tak wielkie znaczenie, gdyż poprzez nie kraj wreszcie otrzymałby upragniony dostęp do morza, co sprzyjało chociażby rozwojowi handlu morskiego. Przeciwko Iwanowi IV Groźnemu stanął nowy władca elekcyjny Polski - Stefan Batory, który był doskonałym politykiem i wodzem. W trakcie trzech zbrojnych wypraw przeciwko Moskwie zdobył twierdze w Połocku i Wielkich Łukach. Następnie przez około rok oblegał Psków, którego w rezultacie jednak nie udało mu się zdobyć. Mimo to 6 stycznia 1582 roku pomiędzy Rosją a Rzeczpospolitą doszło do podpisania rozejmu w Jamie Zapolskim na mocy którego Polska zatrzymała Inflanty (bez Estonii), Połock i Wieliż, car wynegocjował dla swojego kraju Wielkie Łuki, Zawołocze, Newel, Chełm oraz szereg miast położonych w ziemi pskowskiej.

W końcu 1581 roku car został oskarżony o zabicie swojego syna Iwana. Nie ma jednej wersji, co do wydarzeń owego nieszczęsnego dnia. Wiele z nich wskazuje na przypadek, a inne o atak furii. Fakt jest jednak faktem, że następca tronu zmarł za sprawą swojego ojca i został pochowany 22 listopada 1581 roku. Po śmierci syna, Iwan nigdy nie odzyskał pełnej równowagi psychicznej. Zaczęły go nawiedzać koszmary, a dotychczasowa pobożność zamieniła się w dewocję. Pogarszał się także jego stan zdrowia.

Iwan IV Groźny zmarł w Moskwie 18 marca 1584 roku przeżywszy 53 lata i 7 miesięcy. Po trzech dniach pochowano go w soborze Archangielskim na Kremlu. Władzę w kraju przejął jego syn, Fiodor I.

Żony Iwana IV Groźnego:
1. Anastazja Romanowa Zacharina (matka szóstki jego dzieci)
2. Maria Temriukowna Czerkaska
3. Marta Bogdanowna Sobakina
4. Anna Aleksiejewna Kołtowska
5. Anna Wasilczykowa
6. Wasylisa Mielentiewa (nie jest do końca wiadomo czy naprawdę była jego żoną)
7. Maria Fiodorwna Nagoj (urodziła mu tylko jednego potomka, Dymitra)

Może komuś się przyda "materiały do powtórki" a pisane skrotami... bo są wielofunkcyjne

Wizygoci dla germanów – Codex Euricianus, 2-ga poł. V w., zwulgaryzowana łacina, przyjęte rzymskie dla rzymian – Lex Romana Visigothorum/Breviarium Alaryka, początek VI w, oparty na Teodozjańskim, Sentencjach Paulusa oraz Epitome dla wszystkich – w poł. VII w. Lex Visigothorum Reccesvindiana albo Liber Iudiciorum).
Ostrogoci Edykt Teodoryka VI w. na kodeksach rzymskich Teod. Herm. Greg = zwyczaje german Burgundia dla Burgundów – Lex Burgundionum; koniec V w.; Lex Gundobada. dla ludności rzymskiej – wydan y pod koniec V w. Lex Romana Burgundionum na prawie rzymskimLongobardia Edykt Rotara – VII w, Edykt Liutpranda – początek VIII Leges Romanae (dla ludnosci rzymskiej), frankońskie: Lex Romana Visigothorum, czyli Breviańum Alarici,
Frankońskie: Leges barbarorum, Lex Salica (Pactus Legis Salicae,) Lex Ribuaria, Lex Alamanorum, Lex Baiuvariorum. za czasów Karola Wielkiego Lex Saxonum, Ewa Chamaworum (Franków Chamawskich),Lex Frisionum (Fryzów),Anglów i Warnów, zwanych także Turyngami (od Turyngii).

Prawo Italii( longobardzkie)
X w Capitulare Longobardorum w Pawii (p.rzyms. + kapitularze królewskie)Liber Papiensis XI w w Pawii ze spisów p.lngobardzkiego i kapitularzy Lombarda – poł. XII w. P.rzymskie zepchnęło w cień prawo longobardzkie (posiłkowe w płd. Włoszech) Libri Feudorum – prywatny prawa lennego Lombardii +ustawami cesarzy niemieckich+ orzeczenia sądów lennych

Niemieckie: Zwierciadło saskie – zwyczajowe wsch. Saksonii, autor: Eike von Repkov,. 2 części: prawo ziemskie (Landrecht) i prawo lenne (Lehnrecht). wyższość władzy cesarskiej nad papieską →papież nie może wykląć cesarza i wydawac sprzecznych z ZS aktów Zwierciadło Szwabskie (Cesarskie prawo ziemskie i lenne) – koniec XIII w.; zbiór zwyczajowego płd. Niemiec. → prawo zwyczajowe, prawo rzymskie i kanoniczne. Wyższość kościoła
p. miejskie: przywileje i dokumenty lokacyjne,pouczenia prawne, ortyle, wilkierze, prejudykaty Statuty miejskie oficjalne zbiory praw miejskich, ujednolicane i układane systematycznie. Recepcja prawa rzymskiego.
CCC–1532 r (ogólnoniemiecki kodeks karny). procesu i materialnego..tzw. klauzula salwatoryjna (clausula salvatoria) posiłkowa w stosunku do praw partykularnych
Próby unifikacji. Najstarszy spis prawa zwyczajowego Normandii – ok. XIII w,→ Wielką Księgę Prawa Zwyczajowego Normandii obowiązującego zbioru prawa Spis prawa zwyczajowego okręgu Clermont – XIII w, Autor: Filipa de Beaumanoir. Wpływ prawa rzymskiego i kanonicznego.

Prawo rzymskie we Francji.
zakazującą nauczania prawa rzymskiego na uniwersytecie w Paryżu → w XIII w. św. Tomasz z Akwinu „ochrzcił prawo rzymskie". Badanie a nie praktyka (Cujacius, Hugo Donellus, Dionizy Gothofredus Starszy, Jakub Gothofredus) w szkole w Bourges. Badali źródła również greckie, badali interpolacje, znikształcenia.
Ustawodawstwo królewskie. Wielkie ordonanse.
ordonanse Ludwika XIV wydane z inicjatywy Colberta → kodyfikacja prawa sądowego: Ordonans o postępowaniu cywilnym z 1667 r.. Ordonans o postępowaniu karnym z 1670 r., - tez prawo karne materialne. Ordonans o handlu z 1673 r. (Kodeksem Savary'ego,) – podstawa XIX-wiecznej kodyfikacji. Ordonans o marynarce z 1681 r. Czarny kodeks (code noir) z 1685 roku – ordonans regulujący stanowisko prawne Murzynów w koloniach.
ordonanse kanclerza Daguesseau, wydane za czasów Ludwika XV Ordonans o darowiznach (1731); Ordonans o testamentach (1735) Ordonans o substytucjach fideikomisarnych (1747)

Rosja: Ruska Prawda p. zwyczajowe + ustawy ks.(XI i XII w.) po rusku 2 redakcje Ruskiej Prawdy: tzw. Krótka Prawda prawa karnego i procesu (2 części: tzw. Prawda Jarosława (30’te XI w.) oraz tzw. Prawdy Jarosławiczów (50-70’te XI w) i Obszerna Prawda XII w., przepisy Krótkiej Prawdy, zmienione i uzupełnione przez wnuków Jarosława Mądrego, oraz Statut Włodzimierza Monomacha
Ustawy cerkiewne Statut księcia Włodzimierza o sądach cerkiewnych Statut księcia Jarosława (mądrego, syna Włodzimierza) – dot. sądów kościelnych – m.in. rozszerzał zakres spraw podległych sądownictwu duchownemu.
min. zbiór Jana Scholastyka, późniejszego patriarchy Konstantynopola z poł. VI w., systematyczna kolekcja prawa kościelnego, oparta na ustawodawstwie synodalnym i listach kanonicznych św. Bazylego. Nomokanon 50 rozdziałów –będący wyciągiem z justyniańskiej,. Zbiór Focjusza – (IX w.) najobszerniejszy, obowiązujący do dziś źródłem prawnym Kościoła Wschodniego. Nomokanon 14 rozdziałów (VII w), największe zastosowania, od XIII w
Ustawodawstwo ogólnorosyjskie w XV-XVII w.
Sudiebnik – w 1498 r., pierwszy ogólnorosyjski zbiór. Opierał się częściowo na prawie zwyczajowym, Ruskiej Prawdzie, przywilejach terytorialnych (tzw. Ustawnych Gramot), ale w większości zawierał rozwiązania nowe. Sądy, postępowanie, materialne prywatne i karne, wzrost dworiaństwa Carski Sudiebnik z 1550 r.,głównie z dziedziny sądownictwa i procesu. Sobornoje Ułożenije z 1649 r. przyjęty przez Sobór Ziemski. przepisy prawa państwowego, administracyjnego, karnego, cywilnego i procesu

Prawo karne Italii: postępowe, partykularyzm, XII XVIw, Azo Durantis, rzymskie, kanon. Longob. Uogólnienia, definicje, zasada publicznoprawna, atrbut wł. Kary na ciele, brak kompozycyjnych, przestępstwa: najcięższe, ciężkie, lekkie, zwyczajne, nadzwyczajne. Wina (patrzeć na wolę, grzech), dolus i culpa odróżniane intuicyjnie + przypadek, bez zbiorowej, kobiety, nieletni, umysł, Bezkarność: obrona konieczna (obrona, natychmiast, srodki odpowiadające), afekt, wyjęty spod prawa, z urzędu, na rozkaz, stpnie usiłowania: zły zamiar (oddalone), czynności (bliższe), niedoprowadzenie do skutku (najbl.), Za udział: mandat, consilium, auxilium, poplecznictwo, spisek,
CCC 1532 KarolV, zasada publicznoprawna (brak wykupienia i pojednania), wina (umyślna, nieumyślna, przypadek(odszkodowanie)), wyłączanie bezprawności(błąd, przymus, niedojrzalosc, choroba, obrona, koniecznosc) kary publiczne (surowe, 8 śmierci, więzienie) arbitralność, analogia ale okoliczności łagodzące i obciążające)

Proces rzym.-kan: podział karne/cyw. Pisemny, skargowy, dyspozy., kontrady. Prawda form. Leg. Teoria dow. 1 etap: skarga, pozew przez sąd, ekscepcje, replika, duplika, litis con. Merytoryczne rozpatrzenie, art. Dowodowe (pozwany się ustosunkowuje) dowody jak w PL, wyrok stanowczy, apelacja, przewlekły
Proces inkwizycyjny: z urzędu, w jednym ręku, oskarżony przedmiotem, brak obrony i apelacji, tajny, pisemny, leg. Teoria dow. , tortury, inkwizycja generalna (denuncjacja), inkwizycja specjalna, osądzenie, Niemcy (Carolina skarga ale jak fałszywa to kara) Fr. (Villers-Cotteret 1539 brak skargowości) Rosja (rozrysk – sędzia z urzędu zbierał dow.)

Ruch kodyfikacji: p. natury, kult rozumu, „światopogląd prawniczy” mądre rozwiązania przebudują świat, Jeremiasz Bentham kodyfikacja, egalityaryzm, liberalizm, humanitaryzm, bezpieczenstwo p., Grocjusz katalog stałych prawideł dotrzymywanie umów, napra. szkody, nienarusz. wł, przestepstwo musi być ukarane, etap absolutnego i względnego p natury

Landrecht 1794 p.materialne, wł.podzielona, stanowy, poddaństwo, nieadekwat.
Aust.: K. Józefiński 1786 p.osobowe Jan Horten KC Zach Gal. 1797 Martini
ABGB 1811 o p.osobowym, o p.rzeczowym, o przepisach wspólnych p.o i p.r
KN 1804 36 ustaw, o osobach, o majątkach i różnych rodz. wł, o różnych sposobach nabywania wł., Pełny Zbiór Praw CR 1825r Sperański, 46t. Zwód Praw CR 1835r, 15t all law, feudalno-stanowy, luki, sprzeczności, kazuisty. BGB 1900 pandektowa cz. Ogolna, p.zob, p.rzecz, p.rodz, p.spad,, jurysprudencja pojec, trudny, pol. społ, lenne fideikomisy w ust. wprowadzającej, k.generalne, ZGB Szw. Od XVIw, 1848 pań. związkowe, 1881 k. Zobowiązń, Euren Huber, 1912r p.osob, p.rodz. p.spad, p.rzecz. +k.zobow. w duchu społ ale liberalizm, jasny itd. Malo k.gener. art1 sędzia może sam jak nie ma w kodeksie,
Handlowe: FR Code de commerce 1807 I p.hand. i weks. II p. Morskie III p. uadłoś. IV jurysdykcja i org sądów handl. przedmiotowa, przestarzały, bez definicji
NIEM K. Handl. Dla całego CN 1871 przedmiotowy, dla spr. Hand HGB 1897 I sytuacja prawna kupca, II sp. Handlowe, III czynności hand. IV h. Morski, podmiotowy. Ochrona słabszych

Cywil. Szkoła klasyczna: pozytywizm ustawowy, dogmatyczna, analiza tekstu, bez pozanormatywnych, FR i AUS szkoła egzegezy zał. że KN i ABGB jest bez luk, sąd subsumpcja i wykładnia logiczna, NIEM pozytywizm naukowy bo brak k. pandektystyka, jurysprudencja pojęć, metoda formalno-dogmatyczna Naturalizm: elementy z nauk ścisłych i społ, Jurysprudencja interesów ( Ihering) pr ma służyć jednostce i społ i temy podporz. Wykładnia, Filip Heck luki są zawsze i trzeba je wypełnic z interesem jednostki, Szkoła wolnego prawa luki wypełnia sędzia, ZGB art. 1 domniemana wola ustawodawcy.

FR Kodeks karny 1791, cz ogólna i cz szczególna, humanit, więzienie, ciężkie roboty
Kodeks o przestępstwach i karach 1795 Code Penal 1810 wstęp + 2 cz w ogolnie 2 cz w szczegolnej AUS Theresana 1768 feudalny, ogolne pojecia, analogia, kary bardzo ciezkie, ciezkie i lekkie, arbitralny, stanowy Leopoldina 1786 bez śmierci i okrutnych
Josephina 1787 I o przestępstwach i karach kryminalnych, II o p i k politycznych
Krotka, jasna, prosta, nullum, równość, odp. sub. i indyw. Usiłowanie = dokonanie bez śmierci, więzienie czasowe, długie, długotrwałe, łagod. Cięż. Najcięż. Franciscana 1803 I zbrodnie, II ciężkie przestępstwa policyjne, (1. przez sądy 2. przez policje) jest przedawnienie, kara śm. Nadzwycz. Złagodz. Kary i przedawnienie, elestyczny, potem podzial z Code, NIE Landrecht 1794 śr zabezpieczające, odstraszenie, karcenie, stany, KK pruski 1851 trojpodzial, jak Code, Bawaria KK 1813 jak Code, Anzelm Feuerbach „przymus psychologiczny” 1 raz nullum! Oznaczone kary, zakaz komentarzy do KK, 11 prz. Smierc kary cielesne, sm cywil KK 1871 I o karaniu za zbrodnie i występki i wykroczenia w ogólności II o poszczegolnych zbrodniach, występkach i wykroczeniach i ich karalności, liberalizowal 1851, warunkowe zwolnienie po ¾ kary
ROS Instrukcja KII 1767, Zwód Praw 1832, Kodeks Kar głównych i poprawczych 1846 cz ogolna, nullum ale analogia, karanie usilowania i zamierzenia, stanowy Tagancewa 1903 cz ogolna, trojpodzial nullum nowoczesna odp, w cz szczeg kazuistyka

Rep.III: 3 ust, Senat i ID, 3xZN, 225 dozywotnich senatorow 75 wybieranych w kolegiach dep. Na 9 lat co 3 1/3, bierne 40, inicjatywa, impeachment, zgoda do rozwiązania ID, 1884 bez dozywotnich, ID 600 4p 21lat, jedno/wielomandatowe, navette, prezydent 7lat reelekcja, odp za zdrade impea, Ministrowie soli wotum
Rep IV 1946 Rada Rep wyższa slabe weto, ZN, 1954 navette, prezydent 7l, Rada min z premierem, prez może rozwiazac RepV powsz. Pozial, odp rzadu, niezawislosc sadu, 1958 prez 7l reelekcja, referendum, ZN 5 i senat 9 regionalny, dekrety rzadowe, orleanska Adm: 1831-merowie z wybieralnych rad gminy, 1848 mer z wyboru 1837 gminy zadania wlasne od IIIR zlecone 1871 dep. Samorzadowy 1833 rady okr i dep z wyborow nadal doradcze 1972 regiony
Rep. Wei: 1919, feder, prez na 7l 4p bez weta bo referendum, rozw sejm, wotum zaufania sejmu i NTP, kontrasyg, prawa obyw, Sejm 4p 4l kobiety inicjatywa, Rada Rze delegaci krajow – ma weto zaw 2/3 sejmu,
PRU krol nieograniczony(nkazy gabinetowe) urzednicy, armia, dzidziczny ze ZB 1356, Generalne Dyrektorium (MSW, skarb, 5 dep z min), Min Gabinetowe (MSZ 2min) Min Spr – doradcze->opinia->nakaz gab Dep (kamery wojny i domen) i powiaty (landrat) miasta (radcy skarbowi)

Pozostałościami z kilku sesji i kampanii sa notatki z historii.
Gdyby ktoś jeszcze miał prowadzić w podonych miejscach i w podobnym czasie to tutaj jest ściąga

Antyk

Tu mozecie znaleźć opis zwyczajów, strojów i codziennego życia Antycznych Rzymian a także małą pomoc z łaciny Strona jest w języku angielskim

http://www.dl.ket.org/courses_latin.htm

Dzisiejsza Rosja do XII wieku

Gramy gdzieś na Wschodzie Europy- okolice obecnej Rosji. Tak więc przyda nam się kawałek historii tych terenów.

W VI wieku naszej ery tereny te znajdowały się we władaniu ludów mongolskich, ugrofińskich i w nieznacznej mierze Bałtów oraz Słowian. Kaukaz była granicą za którą od zachodu rozpościerało się Cesarstwo Bizantyńskie (lub jak kto woli Bizantyjskie) a od wschodu Państwo Perskie, które znacznie rozrosło się w VII w. także kosztem Cesarstwa Bizantyńskiego. Wiek VIII przynosi panowanie Księstwa Kijowskiego, które następnie przemienia się w Księstwa Ruskie i tai stan rzeczy mamy w wieku XII.
To skrót.
Teraz warto rozwinąć nieco temat.
Słowem wstepu- plemiona Słowiańskie przybyły na ziemie Europy Środkowo- wschodniej na przełomie V i VI wieku. Stopniowo dokonał sie podział tej ludności na trzy grupy.
Grupa nas interesującą jest grupa, która obejmowała tereny pomiędzy Bugiem, Wołgą i Donem - były to plemiona ruskie.
Pod koniec IX wieku w Nowogrodzie Wielkim nad Jeziorem Ilmen, na północy powstał ośrodek państwowy. Proces ten został przyspieszony przez Warengów, z pośród których wywodził się Ruryk.
To małe państewko skupiło się wokół wodza normańskiej drużyny zwanego Rurykiem, od imienia którego nazwano nowopowstałą dynastię Rurykowiczami.
Następnie nastąpiła ekspansja. Granice państwa sięgnęły aż po dorzecza Dniepru, Dźwiny i tereny górnej Wołgi (w tym także czasie skandynawscy przybysze przyjęli kulturę słowiańską, czyli ulegli slawizacji).
W tym czasie powstaje także ośrodek państwowy z centrum w Kijowie.
Tworzy sie państwo staroruskie.
Oleg, książe nowogrodzki (od 879 r.) jednoczy księstwa: nowogrodzkie i kijowskie i po zdobyciu Kijowa przenosi tam stolicę.
882 r. - przeniesienie ośrodka państwowego do Kijowa
Natępnie podbój plemion ruskich od Bugu i Karpat aż po Okę i uwolnienie ich od zależności trybunalnej od Chazarów.
907 - 911 - Oleg podejmuje wyprawy na konstantynopol co daje korzystne porozumienie handlowe, niestety przejściowo.
912- 945 - Panowanie Igora, natępcy olega; dwie bezowocne wyprawy na Konstantynopol (941 i 944)
957- 972 - okres panowania Świętosława, syna Igora, księcia kijowskiego; podbój Bułgarii od Dunaju po Bałkany, w skutek klęski w Bizancjum musi opuścić Bułgarię.
980- 1015 panowanie Włodzimierza Wielkiego, księcia kijowskiego, który jednoczy Ruś. Po zwycięskiej wojnie z cesarzem wschodnim i zaślubieniu księżniczki bizantyńskiej przyjmuje chrzest w 988 r.- z rąk Bizancjum.
Zakłada metropolię w Kijowie dla całej Rusi, podległą patriarsze w Konstantynopolu. Kościół ruski pozostaje w kontakcie z greckim i wraz z nim odrywa się w 1054 r. od Kościoła Zachodniego.
Chrystjanizacja jest impulsem dla rozwoju kultury ruskiej, która w XI wieku znacząco rozwinęła literaturę (zapożyczenie cyrylicy z Bułgarii), rzemiosło i budownictwo.
Ponad to:
- religia w obrządku wschodnim
- wprowadzenie języka słowiańskiego do kościołów.
1019- 1054 - panowanie Jarosława Mądrego, który utrwala organzację polityczną i kościelną Rusi Kijowskiej. Zwycięża Pieczyngów i ludy ugrofińskie na północy co przynosi nie tylko zdobycze terytorialne ale takze trybut. Przwdopodobnie za jego panowania powstał zbiór praw, tzw. Ruska prawda. Za jego panowania nastąpił rozwój miast, szczególnie Kijowa. Pozostawił 5 synów i zapoczątkował okres rozdrobnienia feudalnego na Rusi
1068- 1069 - antyfeudalne powstanie w Kijowie; przyczyny bezpośredniej historycy dopatrują się w niepowodzeniach wojsk ruskich w walkach z najazdem Połowców; krwawo stłumione przez Izjasława przy pomocy wojsk bolesława Śmiałego.
Wiek XII przynosi:
- złagodzenie klimatu
- wzrost demograficzny
- wzrost produkcji rolnej
- postęp kolonizacji wewnętrznej
- rozwój handlu
- podział pracy pomiędzy miasto i wieś
- ukształtowanie mieszczaństwa
- wzrost rozdrobnienia feudalnego
- osłabienie znaczenia Kijowa jako ośrodka politycznego
- powstają nowe ośrodki polityczne na Rusi: Księstwo Rostowsko- Suzdalskie, ze stolicą we Włodzimierzu nad Klaźmą, Nowogród oraz Księstwo Halicko- Włodzimierskie.

1113- 1125 - panowanie Włodzimierza Monomacha, który w 1125 r. zwycięża Połowców.
1136- powstanie chłopów i biedoty miejskiej w Nowogrodzie. Ucieczka księcia Wsiewołoda, którą wykorzystują bojarzy i ustanawiaja w Nowogrodzie feudalną republikę niezależną od wielkich książąt kijowskich.

Mym zaczynamy gać w roku 1150 i do tego czasu nie dzieje się nic nadzwyczajnego.

Dopiero w roku 1157 następuje panowanie księcia Andrzeja Bogolubskiego (sięcia suzdalskiego) i trwa ono do roku 1175.
W międzyczasie w roku 1169 książę Andrzej Bogulubski na czele książąt wschodnio- ruskich zdobywa i pali kijów, a stolicę wielkoksiążęcą przenosi do Suzdalu.

Następnych ważnych wydarzeń można się spodziewać dopiero w latach 30tych następnego wieku.

Bibliografia:
1. J. Brzozowski, Kompemedium Historii
2. K. Szelągowska, Wykłady z historii powszechnej dla liceów i techników, Warszawa, 2003 r.

Pozdrawiam

Lorelai